Menu

 · Startpagina
 · De bemanning
 · Berichten
 · Foto's
 · Navigatie
 · Boot/uitrusting
 · Sitemap




 · Contact
 · Sponsoren




Iets niet gevonden? Doorzoek deze site met Google.
Google



Suggesties
Mail je suggesties, op- en/of aanmerkingen m.b.t. deze website naar de webmaster.

Hosting:
Facilitair bedrijf

Webdesign:
Infonity
© 2005 Infonity
Berichten

20 maart 2005 [2] - Ook Saba Statia St. Barth, maar nu van Irene.
Za 19 maart.

Allereerst wil ik even iets rechtzetten... In het enthousiasme waarin ik grotendeels van de tijd verkeer, waaronder dus ook de tijd van het schrijven van een berichtje, wil ik nog wel eens wat overdrijven. Dit is bijvoorbeeld het geval toen ik over pa schreef dat ik hem met 'lange witte haren'aantrof. Nou, dat wit kan wel blijven staan, maar het 'lange' valt best mee eigenlijk, lang is hier neergezet met het oog op pa's normale haarlengte (plusminus 1 cm), die nu ong. 4 cm bedraagt... Da's nie zo heel lang, maar ik had hem nog niet eerder zo gezien! Nu bespaar ik degene die hem als Sinterklaas terug hadden verwacht, in ieder geval de grootste teleurstelling... Tot hier de rectificatie.

Na de weken in St. Maarten zijn we naar Saba gezeild. Saba was vanuit de verte al erg mooi om te zien, een massieve rots die zomaar uit het water omhoog stak, en die in de hele verdere omgeving door niets anders gezelschap werd gehouden dan door de blauwe zee.

Toen we, enigzins onrustig, voor anker lagen zette ik de duikbril op mn kop en heb, nadat de dieptevrees enigszins overwonnen was (das best 'hoog', 10 m water onder je als het water heel helder is) voor het eerst tropische vissen zien zwemmen. Erg mooi!! Voor onze boot liep ťťn weggetje met wat gebouwtjes op het vlakke gedeelte onderaan, waarna die weg de gebouwtjes achter zich liet en naar een onbekend doel omhoog kronkelde.

Ergens verderop zou het 'hoofddorp' van dit eiland liggen en ik opperde vol goede moed, dat wij helemaal geen taxi nodig hadden om daar te komen en gewoon onze benen zouden gebruiken! Dat heb ik geweten... Na de eerste paar meters omhoog had ik er al spijt van, maar he, ik laat me niet kennen natuurlijk! Het landschap was vreemd, mooi en zo anders dan op St. Maarten... De heuvels om ons heen lieten zich het best omschrijven als Heidi-bergen (iets kleiner, maar wel weer met de mekkerende geiten) met meer grillige rotsachtige delen... Daar lopen was niet echt zonder gevaar, aangezien er stukken rots- soms formaat steentje, soms mocht je het echt rotsblokjes noemen- van boven kwamen suizen en eigenwijs midden op de weg bleven liggen. De dag erna hadden we de eilandtour (zie: pa's bericht) en de taxichauffeur had wat foto's van eerder gevallen rotsblokken en lawines, die hele delen van de weg hadden weggevaagd. Hij liet de foto's net zien op het moment dat we daar reden, dan heb je toch even zoiets van: gassen maar! Hij reed ons het hele eiland rond, en tegen een uur of 11 begonnen pa en ik aan het beklimen van de berg, Mount Scenery. Ik had er gemengde gevoelens over - met in mijn achterhoofd de herinnering aan de dag ervoor, toen ik na een paar meter mijn adem al boven in mn keel had zitten-, maar was vooral heel nieuwsgierig. Desalniettemin stampten we met een tempo, waar menig bergbeklimmer zich over zou verbazen, naar boven. Dit deden we omdat rusten niet echt zin heeft- na een minuut ben je net zo bezweet en doodmoe als voor de rustpauze. Boven gekomen bleek het echter alle inspanning waard te zijn, de berg deed zijn naam eer aan. We waanden ons even twee moedige Hobbits in een vreemd landschap van tropische planten en dode, met mos begroeide bomen die de takken die ze nog bezaten, moedig de lucht in staken- ze zagen er vreemd maar erg stoer uit. De afdaling was zo gepiept (mn enkels en knieŽn piepten ook wel een beetje) en we gingen naar het dorp 'Windwardside' voor een lunch en DRINKEN. De dorpjes staken nogal schril af tegen het woeste landschap; de kleinburgelijkheid straalde er vanaf (het Engelse, truttige soort) , en pa had de treffende omschrijving 't is net een kruising tussen Adorp en een Italiaans dorp'. Maar wel een Adorp/Italiaans dorp waar Engels gesproken wordt en waar palmbomen en stralend weer verraadden dat we toch echt nog steeds in het Carribisch gebied waren. De mensen zijn allemaal erg aardig, en het is verbazinwekkend hoe goed ze alles in hun mini-paradijs voor elkaar hadden. Na een paar dagen vonden we het mooi geweest, en verlieten we Saba, en de met Saba-petten-en-t-shirts beklede inwoners.

Op naar St. Eustatius. Dit eiland leek iets toegankelijker voor niet-inwoner-mensen, het eiland was vlakker, op de vulkaan na, en de begroeiing was iets blijer. Bij aankomst werden we een beetje chagrijnig van alle dollars die we hier en daar die we moesten betalen om te ankeren (niet eens aan een boei, de boeien 'waren er even niet'), wandelen enz. Ook hier de vulkaan beklommen, op de heen-en terugweg zag je alleen boomstammen, maar het uitzicht was echt heel mooi, je keek in de krater die helemaal begroeid was met tropisch regenwoud. Uitgaan was moeilijker op het eiland: we vroegen aan iemand of hij een bar wist, en hij vroeg: 'A loud bar?'. Ja, loud bar, waarom ook niet. We hebben de 'loud bars'opgezocht, maar geen stap binnengezet; de bassen kwamen je al van verre aanvliegen, hiphop en reggea en de grote hits van het jaar 1996.

Het zag er wel gezellig uit, maar we zijn toch maar even doorgelopen, tot we bij een Spaans cafť aanbelandden. Ook hier een enorme box, die de paar haartjes die in mn nog oor overeind stonden zo'n beetje plat walsten, dus erg lang zijn we ook hier niet gebleven. Vanaf het begin van die avond werden we gevolgd door een straathond, die bij dit cafeetje een vriendje vond, waardoor we alweer met z'n viertjes waren. Nee, ze mochten niet mee op de boot :( De volgende dag kwam er toen ik aan het snorkelen was een klein visje naar me toe gezwommen, en cirkelde overal om me heen, dacht misschien dat ik mama was ofzo. Ze is het uur daarna niet meer weggegaan. Ze heet Elsje. Toen ik na een tijd uit het water ging en weer even later er weer in, was ze nog op dezelfde plek! Toen heb ik haar maar even teruggebracht naar een onderwater-rots-geheel waar veel van haar vriendjes en vriendinnetjes waren.

Voordat we naar St. Barth vertrokken hebben we het fort van St. Eustatius bekeken, mooi en historisch en met een leuke klimboom. St.Barth is het eiland waar we nu nog (zeer goed) vertoeven. Het is Frans en dat merk je meteen, chique-de-poepie...We lagen voor het dorp gustavia, dat zelf waarschijnlijk liever met 'stad' aangesproken wordt. Ineens dartelden overal weer mensjes rond, met modieuze zonnebrillen, smetteloos witte broekjes en bloesjes en nonchalante (en stiekem ook modieuze) surfkleding. Ik heb me zeer geamuseerd met het kijken naar de groot-groter-grootst jachten, die ook echt op die volgorde lagen, en het gedrag van de ook al puik geklede eigenaren....

Ik was zeer verheugd weer eens in winkeltjes te kunnen rondsnuffelen, maar dat werd gauw weer de kop in gedrukt. Leuke t-shirts waren rond de 45 euro... En alleen snel even passen om te kijken hoe dat nou staat, zo'n shirt van 45 eu, kan ook niet; de winkels zijn klein en de immer glimlachende verkoopsters staan alweer met 3 andere maten en 2 andere modellen voor je pashokje te wachten. Brrr!

We lagen tot gister bij gustavia (al het chique gaat eraf als je het op z'n gronings uitspreekt) en nu liggen we in een baai voor een strandje. Het is oppassen met het op het strand geraken, omdat de golven ook in de baai erg groot kunnen zijn ('swells') en ze zich met een enorme kracht eerst op het strand storten, en daarna met nog steeds veel kracht zich terugtrekken... lastig om te blijven staan! Hier hebben we de mooiste wandeling gemaakt, langs de kust op rotsachtige berg met cactussen en een vlinderregen.

Ik heb nog niet veel stommiteiten begaan hier, alleen is gister het achterkantje van mn lippiercing gebroken (daar moet je eigenlijk niet op kauwen)... Ik was van plan vier dagen met een pleister op mn smoel rond te lopen om het ding op z'n plaats te houden, maar doe m toch maar gewoon uit overdag en hoop dat ik het zo overleef :) We blijven hier tot morgenavond, waarna we weer naar St. Maarten zeilen. En dan neemt een groot vliegtuig me woensdag DINSDAG alweer mee naar huis...

Het ging supersnel, en ik heb erg genoten! Bedankt pa, ma en school!




Terug naar het overzicht


What's new
· 20-07-2005
Nagekomen foto's geplaatst.
Bekijk ze hier ...

· 19-06-2005
Naschrijft geplaatst.
Lees meer ...

· 31-05-2005
Bericht "Weer thuis" geplaatst.
Lees meer ...

· 26-05-2005
De laatste berichten van Maarten en Fokko geplaatst.
Lees meer ...