Menu

 · Startpagina
 · De bemanning
 · Berichten
 · Foto's
 · Navigatie
 · Boot/uitrusting
 · Sitemap




 · Contact
 · Sponsoren




Iets niet gevonden? Doorzoek deze site met Google.
Google



Suggesties
Mail je suggesties, op- en/of aanmerkingen m.b.t. deze website naar de webmaster.

Hosting:
Facilitair bedrijf

Webdesign:
Infonity
© 2005 Infonity
Berichten

5 februari 2005 - Weer in de vaart
Stijgende lijn.
Een ingewikkelde complexe klus is het krijgen (kopen) van een nieuwe rolreefinrichting. Voor niet zeilers, dit is een inrichting waarmee je het voorzeil kan oprollen maar ook verkleinen als er meer wind komt reven zo gezegd. Een hoogwaardig technisch ding dat niet ergens bij een watersportzaak op voorraad ligt.
Bij de haven was een redelijk goed gesorteerde watersportwinkel, Island Water World De eigenaar Ian Cowan heeft mij geweldig geholpen.
- eerst uitzoeken wat redelijk snel leverbaar is, al dit soort dingen worden verscheept vanuit de US.
- dan bellen met de fabriek welk type past op de Spirit
- uitzoeken welke aanpassingen nodig zijn voor een optimale bevestiging, twee hele sterke oplossingen zowel letterlijk als figuurlijk
- aanpassingen aan de voorzeilen doorspreken met zijn zeilmaker
- Het goedkoopste transport uitzoeken, met kreatieve kombinatie zendingen plm. US$ 350 bespaard.
- Het regelen van het inklaren met de douane, omdat je een "ship in transit" bent kun je belastingvrij dit soort spullen invoeren
- transport naar de Spirit
- beschikbaar stellen van gereedschap om gaten in roestvrijstaal groter te maken, van rond 12 naar rond 16, door 6 mm rvs en 15mm alluminium en dan schuin naar boven terwijl je in het voornet ligt. Met een beest van een boormachine en regelmatig smeren met olie, lukte dit uiteindelijk. Misschien wat te gedetailleerd, maar zo kan de lezer dit thuis haarfijn ook eens uitproberen, ik hoor het wel.
- het regelen van assistentie om dit samenstel van buizen, draad, lagers en trommel op maat te maken, behoorlijk komplex

Als dan de zeilmaker eindelijk gereed is nadat ik weer een beetje boos was, als via een omweg de mast maandag i.p.v. donderdag weer wordt geplaatst, dan begint het er echt op te lijken. De laatste uren voor het plaatsen, je weet het nooit zeker, geen ja en geen nee, zit je er wel doorheen. Als dan de kraan verschijnt boven je mast dan AKTIE, en binnen 20 minuten met professionele hulp stond de mast op zn plek Waaauw, tis weer bijna een zeilboot. Van meerdere kanten krijg je de felicitaties. Nu nog een paar dagen om de zeillatten pas te maken, electrische apparatuur aan te sluiten en het schoonmaken van binnen en van buiten. Het onderwaterschip ziet er niet uit, dat moet weer helmaal glad. De regel is hier: NO CASH NO SPLASH. oftewel vrij vertaald: boter bij de vis. Electronisch geld overmaken werkt niet omdat de banken er14 dagen voor nodig denken te hebben voordat bewijs van bijschrijving bij de begunstigde arriveert, onzin natuurlijk in deze moderne tijd, ook in het Carrieb zijn alle faciliteiten aanwezig. Waar is ondertussen het geld? Joke heeft geregeld dat ik kontant het geld kon ophalen in Castries, op zich al een verhaal. Dus kon ik de drie rekeningen van de werf, de zeilmaker en Island Waterworld kontant betalen met de startzin "I am a modern man but I pay oldfashioned." die deed het goed. Eindelijk op 2 februari, na een biertje met het kraanpersoneel te hebben gedronken en een handdruk of rastagroet, vuistje-vuistje-haak-haak-linkerschouder-rechterschouder, losgegooid en geankerd in schoon water, vrijdag maar eens kijken of Martinique dichterbij wil komen. Daar doe je dan een maand over met een snel schip.

Belevenissen
Bijna 4 weken heeft het geduurd. Het verblijf op deze werf vind je niet in een reisgids als vakantiearrangement vanwege:
- smerig water omdat een bedenkelijke sloot loost op de binnenbaai
- overdag een keer of 5 een ronkende botenlift twee meter bij je vandaan
- twintig meter verderop de plaats waar met een hogedrukspuit het onderwaterschip wordt schoongeblazen, de wind staat gelukkig net in de goede richting zodat ik meestal net geen antifouling-waternevel over mij heen krijg
- regelmatig benzine en diesel odeur omdat nogalwat geknoeid wordt bij de bunkersteiger
- na regen, de eerst weken reglmatig buien, een kleffe boel
- hierdoor overdag wat vliegen en 'snachts wat muggen, hiervoor zijn gelukkig afdoende spuitbussen te koop, zodat, na de eerste nacht zowel diner, lunch als ook ontbijt te zijn geweest, ik de rest van de nachten gespuisvrij geslapen heb
- overdag temperaturen ruim boven de 30 graden wel met een lage vochtigheid. Al met al best te doen, je went er snel aan, je gaat het nog missen misschien. Het waren beslist geen verloren weken. Als je langer op een plek bent gebeuren er andere dingen dan dat je overal langsjakkert.
- Je ontvangt morele steun van bootbezitters die ook daadwerkelijk hulp aanbieden, waarvan ik geen gebruik heb hoeven maken omdat je zelf stap voor stap je weg moet zoeken tot het weer vaarklaar zijn van je schip.
- Kreeft gegeten in een restaurantje van een vriendin van de ploegleider van het kraanpersoneel. Met een taxibus in het donker, links rijden hier, doodeng, mij krijg je met geen stok hier achter het stuur, naar het restaurantje half op een heuvel. Onderweg steken twee figuren met aardige hoedjes op rustig de weg over. Taxi boven op de rem, ook op de andere weghelft wordt driftig op het rempedaal gestampt, figuren l open heel rustig door, waarschijnlijk beetje doof. Na passeren kan ik ze beter zien, het blijken twee koeien te zijn die hier links en rechts los rondlopen en waarschijnlijk dachten dat het gras aan de andere kant van de weg groener was.
- Heel aardig gesprek met george. george is visser, een hele sterke jongen uit een dorp even verderop, hij moet een dag wachten omdat de botenlift gerepareerd wordt. Ik vraag of hij iets kouds wil drinken, ik weet hoe het voelt als het even niet lukt. 's Avonds een biertje in het werfrestaurantje. Ik vraag hem het hemd van zijn lijf over hun manier van vissen, en hij verteld uitgebreid hierover.
- gegeten bij een Duits stel
- Jensz uit Denemarken weer ontmoet, sinds Portugal achtervolgen we elkaar lijkt het wel, we nemen nu ook geen afscheid meer. Af en toe eten we bij elkaar en drinken een lokaal "Piton" biertje.
- bijzonder gesprek met Jah Man (spreek uit Jah Maan) echt waar staat op zn boot. Hij heeft een kleine watertaxi en kan daar van dag tot dag van leven. Ik weet nu bijna denk ik hoe de rastagroet werkt: Hand geven is Welcome, daarna hand geven met de de duim omhoog is Hope, dan hand haken is Peace, dan vuistje vuistje is togethernes. Nou dan heb je in een begroeting heel veel gezegd. Het is em nog niet helemaal, dr zit ook soms nog iets met de schouder bij, je hoort het wel. Dat zijn spontane ontmoetingen van misschien 15 minuten die je nooit meer vergeet, "ˇou make my day man"
- zo zijn er veel leuke kontakten die misschien wel waardevoller zijn dan alle bezienswaardigheden af te raffelen.

Nog even het geld ophalen. Joke had geregeld dat ik geld op kon halen in de Upper Bridgestreet in Castries. Nu eerst met een busje naar Castries samen met Jensz, die een creditcard moest afhalen op het postkantoor. Dit zijn van die 10 persoons busjes die je bij ons ook ziet, maar dan als huurauto. Je gaat op een plek staan waar de bus even van de weg afkan en je steekt je hand op. Als er plaats is gaat het busje vol in de rem en stap je in. Op elke gewenste plek kun je roepen: "driver STOP" zonder please of zo, vol in de rem, uitstappen door het raampje betalen voor de andere passagier langs. Omdat de prijs van dit vervoer laag is maakt iedereen er gebruik van en werkt dit systeem als een tierelier. Je hoeft nooit langer te wachten dan een minuut of 10. En geheid heb je leuke momenten in zo'n busje. In Castries aangekomen hadden we al gauw na wat vragen de Bridegstreet gevonden. Links en rechts geen C&A ltd Bank te vinden, mmhh. Vragen naar de Upperbridgestreet, nooit van gehoord, mmmhhh, Vragen naar de C&A ltd Bank, die is hier niet, mmmmmhhhhhh, verdorie 'tis een hoop geld, ik begin hem een beetje te knijpen. Weer naar het postkantoor, een loketiste weet het ook niet, een collega die toevallig in de buurt staat weet het!!, helmaal bovenaan in een dwarsstraat een groen gebouw en ja hoor eindelijk gevonden pfffffoeii. Dit was het gebouw. Binnengekomen werd ik meteen geholpen door een jonge dame achter een afgeschermde balie, waar ik overheenkeek, of lage rugklachten had. Ik had mijn paspoort en transactienummer overhandigd, zo dat moet genoeg zijn. Nou mooi niet, zoals dat hoort moest ik ter verificatie allerlei vragen beantwoorden, waarschijnlijk had ik daarop een voldoende want ze begon geld uit te tellen. Toen ik vroeg om het na te tellen schoof ze de stapel onder het scherm door, ja hallo wel tellen maar niet hier, uiteindelijk discreet ergens achter de balie geteld: OK. In de broekzak met rits, dat heeft niemand door. Toch is dit kennelijk de enige manier om direct te betalen.

Zo eerst maar weer eens, ik meld mij wel weer in Martinique.

PS
Hartelijk dank voor alle berichten in het gastenboek, dat zijn stuk voor stuk opstekers! tot het volgende bericht




Terug naar het overzicht


What's new
· 20-07-2005
Nagekomen foto's geplaatst.
Bekijk ze hier ...

· 19-06-2005
Naschrijft geplaatst.
Lees meer ...

· 31-05-2005
Bericht "Weer thuis" geplaatst.
Lees meer ...

· 26-05-2005
De laatste berichten van Maarten en Fokko geplaatst.
Lees meer ...